Hayat yaşadığımız ”Anlar’ın” toplamıdır. Her gün bir yerlerden geçip gideriz. Arabayla, otobüsle ya da yürüyerek fark etmez. Yanımızdan bir sürü hayat akıp gider. Farkında bile olmayız. Baktığımız evlerin içinde, sürüp giden hayatlar var. Gördüğümüz her simada bir hikaye gizli. Ama biz bu hikayeleri hiç bir zaman bilmeyeceğiz.

Hayatta yaşadığımız her an o kadar kıymetli ki, o anların değerini kaybedince anlar insan. Misafiriz bu dünyada ve bir gün bitecek bu misafirliğimiz. Bunun farkında olarak yaşamak lazım. İnsanları kırmadan, incitmeden boş işler peşinde koşmadan. Hayatın her anının tadını çıkararak yaşamalıyız.

Sevdiklerimize zaman ayırmalı, onlarla hayatımızı paylaşmalıyız. Kimseyi hor görmemeliyiz. Sonuçta hepimizin bir hikayesi vardır. Ve her hikayenin de bir sonu. Yaşlı insanlarla muhabbet edin bol bol. Onlardan dinleyeceğiniz hikayeler sizin hayatınızda büyük değişimlere sebep olabilir. Onlar unlarını elemiş, eleklerini asmış kişilerdir. Yolun hikayelerinin sonu bize göre daha yakındır onların.

İnsanları anlamaya çalışmayın. Bu nafile bir uğraştır. Çünkü insan anlaşılmaz bir varlıktır. Kendi doğrularınızı kimseye dayatmaya kalkmayın. Aklın yolu birse de. Herkesin aklı kendinedir unutmayın.

Bir şair yaşamış bir zamanlar bir yerlerde. Ve yaşamının son demlerinde ”Anlar” diye bir şiir yazmış. Bu şiiri sizinle paylaşmak istiyorum. Bu şiiri okuyun ve hayatınızı bir kez daha gözden geçirin. İnanın hayatı daha iyi anlamlandıracaksınız bu şiirden sonra.

ANLAR

Eğer, yeniden başlayabilseydim yaşamaya,

İkincisinde, daha çok hata yapardım.

Kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım.

Neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar,

Çok az şeyi  Ciddiyetle yapardım.

Temizlik sorun bile olmazdı asla.

Daha çok riske girerdim.

Seyahat ederdim daha fazla.

Daha çok güneş doğuşu izler,  Daha çok dağa tırmanır, daha çok nehirde yüzerdim.

Görmediğim bir çok yere giderdim.

Dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye.

Gerçek sorunlarım olurdu hayali olanların yerine.

Yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım ben.

Yeniden başlayabilseydim eğer, yalnız mutlu anlarım olurdu.

Farkında mısınız bilmem. Yaşam budur zaten.

Anlar, sadece anlar. Siz de anı yaşayın.

Hiçbir yere yanında termometre, su, şemsiye ve paraşüt almadan,  Gitmeyen insanlardandım ben.

Yeniden başlayabilseydim eğer, hiçbir şey taşımazdım.

Eğer yeniden başlayabilseydim,  İlkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım.

Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla.

Bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin tadına varır,  Çocuklarla oynardım, bir şansım olsaydı eğer.

Ama işte 85’indeyim ve biliyorum…  ÖLÜYORUM…

Jorge Luis BORGES

 

İlgili Yazılar

Yorum Yazın

Email adresiniz yayınlanmayacak.